حالا شما خواننده عزیز خیال نکنید بنده تحت تاثیر سریال دلنوازان قرار گرفتم و این مطالبو نوشتم، البته اینطور نیست چون من اصلا این سریالهای تلویزیون رو نمی پسندم.

چند سال پیش که بحث تعیین  مهریه برای یکی از اقوام پیش اومده بود، یکی از دوستان که می خواست نشون بده خیلی لرد و دست و دلبازه گفت:من وقتی رفتم خواستگاری به خانواده همسرم گفتم شما هر چقدر مهریه انتخاب کنید من یک صفر جلویش می گذارم و اصلا مقدار مهریه برایم مهم نیست، البته خانواده محترم همسر آن آقا صفر پیشکشی رو قبول نکردند و مهریه ای معقول برای دخترشان در نظر گرفتند. حالا آن زن از بد روزگار مهریه اش را طلب کرده و آن آقای بسیار لرد و دست و دلباز تمام دارایی اش را به نام یکی از اقوامش کرده تا به دادگاه ثابت کنه هیچ اموالی نداره تا از این طریق حق و حقوق همسرش رو بهش نده. جالبه نه؟

 از وقتی که یادم می آد اوقات فراغتم رو با کتاب خوندن پر می کردم ، بیشتر رمان می خوندم اولین رمانی که خوندم از دافنه دوموریه بود به نام عروس زندان بعد جین ایر، بلندیهای بادگیر، بربادرفته و بینوایان و........ همیشه تمام وقایع و جزئیات رمانها رو در ذهنم مثل یک فیلم سینمایی مجسم میکردم، گاهی اوقات تا صبح بیدار می موندم تا یک کتابی رو تموم کنم. شاید بخاطر همین ادبیات انگلیسی خوندم تا بانمایشنامه ها ، رمانها و داستانها بیشتر آشنا بشم. اما مدتهاست که کتاب نمی خونم شاید بخاطر اینه که من وقتی کتاب میخونم دیگه به هیچ کاری نمی تونم برسم باید تمام حواسم رو جمع کتاب کنم ، حالا تا یک صفحه کتاب بخوام بخونم بچه ها ده بار منو صدا می زنندو من اصلا تمرکز نمی تونم داشته باشم بخاطر همین دیگه از خیر کتاب خوندن گذشتم و به فیلم دیدن رو آوردم البته اگه فیلم خوب گیربیاد خیلی خوبه.

 چند روز هست که سریال فرار از زندان رو نگاه می کنیم ، سریالی واقعا جذاب و هیجانی هست طوری که بیننده رو معتاد خودش می کنه ما تقریبا فصل اولش رو توی سه شب دیدیم و الان قسمت نهم فصل دوم هم تموم کردیم، جدا از داستان خیلی جذاب سریال، بازیگران هم واقعا قشنگ بازی می کنند بخصوص ونت ورث میلر در نقش مایکل اسکوفیلد که یک نابغه به تمام معناست،  بهتون پیشنهاد می کنم که حتما ببیند، البته شبها خواب فرارو زندان و و ماموران مخفی هم خواهید دید. موسیقی متن فیلم هم از یک ایرانی به نام رامین جوادی هست که واقعا فیلم و جذاب تر کرده.

دوباره باید همت کنم و یه کلاسی واسه خودم دست و پا کنم. باید از خونه بزنم بیرون وگرنه افسرده میشم. توی غربت زندگی کردن خیلی سخته اما بدترش اینه که توی یک شهر کوچیک زندگی کنی بدون هیچ امکانات تفریحی با آب و هوای سرد و خشن و بدتر بدتر اینکه همسرت پرمشغله باشه؛ در چنین شرایطی فقط باید شاغل باشی تا نصف وقتت پر بشه و به بهانه کار حداقل روزی یکبار از خونه بیرون بری. من همیشه دوست داشتم توی یک شهر بزرگ پرجمعیت زندگی کنم. تا به حال که نشده اما امیدوارم بتونم بزودی جایی که دوست دارم زندگی کنم، چون حس می کنم تحملم داره کم کم تموم میشه.

امروز پنجمین روز ماه رمضون سال 88 هست و من خوشحالم که در ماه رمضون امسال حضور دارم و این فرصت به من داده شده کمی به خودم به کارهام به اشتباهاتم دوباره فکر کنم و با توکل به خدا از اینی که هستم بهتر بشم. بعضی وقت ها که به بدی های دیگران فکر می کنم به این نتیجه می رسم که من چقدر خوبم و به خودم امیدوار می شم، اما بهتر همیشه به بهتر از خودمون فکر کنیم تا بدی های کوچکمون هم اصلاح کنیم.

همسرم تصمیم داشت یک تلوزیون جدید بخره بهش گفتم تلوزیون ما که همیشه خاموشه واسه چی می خوای هزینه کنی ؟ گفتم برو یه چیزی بخر که برامون فایده داشته باشه و ازش استفاده کنیم، دیگه جومونگ هم نگاه نمی کنم به نظرم بی نمک شده و پیش خودم می گم چه دل خجسته ای داره جومونگ! هدف والا .........

به جاش هفته ای چند فیلم سینمایی از کلوپ می گیریم و نگاه می کنیم ، آخریش هم فیلم به همین سادگی، بود/

یک سفر چند روزه به شمال داشتیم ، کلاردشت هم رفتیم، هوا عالی بود، حسابی چسبید و خستگی از تنمون در رفت ( البته شایعه سازان هم اینجا بیکار نبودند و شایعات خنده دار و مضحگی رو ساختند و پخش کردند.) چه می شه کرد وقتی مردم تفریحات سالم ندارند باید واسه خودشون یه سرگرمی درست کنند و وقتشون رو پر کنند.

آخرین تصویر دریافتی از لولو (انتخاب عکس از ماهان!)

راستی شما می دونید لولو یعنی چی؟ اصلا لولو چه شکلیه؟ چرا وقتی بچه بودیم مامانامون می خواستند به ما غذا بدند، می گفتند اگه نخوری میدم لولو بخوره! یا وقتی شبها خوابمون نمی برد، می گفتند: اگه نخوابی لولو می آدا؟! هنوز هم این آقا لولو بچه های ما رو می ترسونه. پسرم بارها ازم پرسیده لولو چه شکلیه و من هر وقت یه جوری پیچوندمش. البته گاهی دست خود آدم نیست. بعضی وقتها بچه ها اونقدر آدمو حرص می دن که آدم مجبور می شه متوسل به دامن لولو بشه!!!
یادم اومد دو سال پیش یه مطلب جالبی از رادیو در این باره شنیدم:
« وقتی یک مادر ژاپنی به فرزندش غذا میده بهش میگه غذاتو بخور کوچولو، چون برای تهیه و تولید این غذا کشاورزا و آدمهای زیادی زحمت می کشند تا تو گرسنه نمونی و سیر بشی.
یک مادر آمریکایی موقع غذا دادن به فرزندش میگه عزیزم غذاتو بخور چون در خیلی از کشورها مردم گرسنه اند و هیچ غذایی ندارند بخورند. ببین تو چقدر خوشبختی که غذا برای خوردن داری پس بخور!
و اما یک مادر ایرانی موقعی که به فرزندش غذا می ده میگه عزیز دل مامان اگه غذاتو نخوری می دم لولو بخوره!!!!!
تفسیری که خانوم گوینده از این مطلب بیان کرد این بود که ژاپنی ها برای زحمت و تلاش ارزش قائلند و از همون کودکی به فرزنداشون یاد می دن که انسان ها برای بدست آوردن غذا زحمت می کشن و تلاش می کنن.
آمریکایی ها از همان ابتدا برتری خود نسبت به دیگران رو به کودکان خودشون آموزش می دن!»
ولی خانم گوینده چیزی در مورد فلسفه لولو ارائه نداد. (شاید از ترس لولو!!)

راستی حقیقت چیه؟ چرا ما ایرانی ها رو از بچگی با لولو می ترسونند؟ و چرا این لولو همیشه تا آخر عمر همراه ماست؟
نه این که بگم همیشه همین کلمه بکار میره، بلکه لولو بستگی به شرایط زمانی و مکانی و یا حتی سیاسی، اجتماعی، اقتصادی  و ... ممکنه عوض بشه و حتی اسمشم تغییر کنه!
مثلاً ................. و  ................ و ...................... یا .......................
البته ببخشید که از ترس لولو مجبور شدم سانسور کنم!!  لذا در همین جا انشای خود را به پایان می رسانم!

راستی ببینم شما از لولو نمی ترسید؟ 

برای مثال در رقابت های انتخاباتی معمولا  اکثر  رقبا به جای این که توانمندی ها و استعدادهای خود را ثابت کنند دست به تخریب  رقیب می زنند و حتی کار به جایی می رسد که دین و ایمان رقیب را زیر سوال می برند (ترفند اخیر بعضی مقدس مآب ها) و یا حتی دست به هتک حرمت می زنند و در خصوصی ترین مسائل زندگی رقیب کندو کاو می کنند تا بهانه ای برای خراب کردن طرف مقابل بدست آورند، انگ و مارک چسباندن به دیگران یکی از مهمترین کارهایی است که خیلی ها دوست دارند انجام دهند.

یکی دیگر از اخلاقیات قشنگ ما ایرانی ها این است که خیلی زود قضاوت و پیش داوری می کنیم و آن هم همیشه بدترین نوع قضاوت ممکن را (حیف شد همه ما باید قضات عالیرتبه دادگاه لاهه می شدیم!!).  اکثر ما معمولا از موفقیت های آشناها و دوستانمان از ته دل خوشحال نمی شویم همیشه دنبال بهانه ای برای کمرنگ تر جلوه دادن موفقیت دیگران می گردیم.

اما در مورد مسائل مادی :برای مثال اگر کسی ماشینی نو یا  خانه ای با  هزار  وام و قرض و قوله می خرد اولین چیزی که به ذهن بعضی از همشهریان و دوستان خطور می کند این هست که طرف دزدی کرده یا رانت خواری کرده ویا گنج پیدا کرده است . هیچوقت مثبت فکر نمی کنیم و نمی گوییم طرف دارد برای رفاه خانواده اش شب و روز کار می کند و یا اینکه وام گرفته و یا شاید ارثی از کسی به او رسیده است.( خیلی ها هم که در شهرهای کوچک مثل خوانسار زندگی می کنند برای اینکه این حرف ها پشت سرشان نباشد و یا اینکه چشم نخورند در حد درآمد خودشان زندگی نمی کنند یعنی سطح زندگیشان را خیلی پایینتر از درآمدشان نگه می دارند مثلا یک شهروند می تواند یک ماشین متوسط و یا یک خانه در حد توانش داشته باشد   اما از ترس این کار را نمی کند و پولش را در اصفهان یا تهران سرمایه گذاری می کند)

  ما ایرانی ها خصوصیات .... زیاد داریم که بقیه را فاکتور می گیرم . مثلا ما خیلی وعاظ خوبی هستیم عشق می کنیم که دیگران را نصیحت کنیم، خودمان را علامه دهر می دانیم، خودمان را مسلمان کامل می دانیم بقیه را نصفه مسلمان می دانیم و کافر . در کل شاید خیلی وجدان کاری ندشته باشیم (بلانسبت شمای خواننده). همیشه نسیه کار می کنیم یک نمونه از نسیه کاری یکی از ارگان های عزیز جلوی چشمم است و دارم می بینم.

همه این حرف ها روی قلبم سنگینی می کرد و دوست داشتم اینجا بنویسم تا کمی سبکتر بشم حالا هم نصیحت خودم(نگفتم ما ایرانی ها خیلی دوست داریم نصیحت کنیم)بابا شما رو به خدا اینقدر بد بین نباشید یک کم مثبت فکر کنید از داشته ها و شادی دیگران خوشحال بشید تا خدا شما رو خوشحال کنه من خودم امتحان کردم وقتی از خوشی دیگران شاد می شم آرامش بیشتری در زندگیم دارم.