یادباران

گاهی سکوت جایز نیست، همیشه سکوت نشانه رضایت نیست بلکه فریاد فروخورده ایست که بر اثر خفقان یا ترس بوجود می آید. چند روز است که مسئله ای ذهنم را مشغول کرده و آن اینست چرا باید به ملاقات کسی بروم که دیدارش به جزء ناراحتی و اعصاب خردی چیزی برایم ندارد، چرا باید رفتاری را تحمل کنم که سزای من نیست و ابرو خم نیاورم . تا کی باید به نشانه احترام سر فرود بیاورم و حرف نزنم این حرف نزدن ها مرا خفه خواهد کرد این حرف نزدن ها باعث خواهد شد که طرف مقابل پایش را از گلیمش درازتر کند و به حق من تجاوز کند. شاید آن بیچاره با ایجاد رعب و وحشت باعث سکوت من در مدت کوتاهی شود اما نمی داند که این سکوت کم کم به بیزاری و نفرت و فریاد تبدیل خواهد شد. آن موقع دیگر حرمت نگه داشتن معنایی نخواهد داشت و من تمام یغض های فروخورده ام را بر سرش آوار خواهم کرد.