یادباران

امسال سالروز تولد وبلاگم یادم رفته بود، 16 فروردین سال 87 بود که وبلاگ یاد باران ایجاد شد و اولین پستش هم شعر باز باران با ترانه ، با گوهرهای فراوان بود، بخاطر علاقه ای که به باران و همچنین زادگاهم شهر باران های نقره ای رشت داشتم نام وبلاگم رو یاد باران گذاشتم.

امروز که به آرشیو مطالبی که در این دو سال گذشته نوشتم نگاه می کردم، حس کردم  اکثر مطالبم بوی غم و افسردگی و نا امیدی میده ، این یعنی من بیشتر نیمه خالی لیوان زندگیم را می بینم ، به طور کلی من وقتی احساس ناراحتی و تنهایی می کنم بیشتر دوست دارم دردو دل کنم و بنویسم تا وقتی که شاد و سرحالم ، اما از عید امسال تصمیم گرفتم خیلی قوی تر و شادتر باشم و بخاطر تمام چیزهای خوبی که خدا به هم داده شکرگذار باشم وسعی می کنم حال و هوای وبلاگم همیشه بهاری و سبز باشه.

الان هم نم نم بارون داره میباره ، وای که من چقدر بارون دوست دارم ، بوی بارون ، بوی نم، بوی سبزه بارون خورده